Lukáš, we beginnen met een wat persoonlijke vraag. Je hebt een burn-out gehad, toch?
Ja, dat klopt. Ik verdiende mijn brood als programmeur, en ik was gek op computers. Ik had een succesvol bedrijf in Praag. We programmeerden systemen voor e-commerce en intranetten en maakten apps. Ik maakte lange werkdagen, gewoon omdat ik het leuk vond.
‘Ik wilde mijn computer uit het raam gooien.’
En toen gebeurde het. Ik kon niet eens meer achter mijn computer gaan zitten, en als ik ernaar keek, wilde ik hem uit het raam gooien. Dat zou ik niemand toewensen: het was een waanzinnig gevoel.
Hoe ben je in het programmeren terechtgekomen? Klopt het dat je er geen opleiding voor hebt gevolgd?
Ik leerde het zonder formele opleiding van mijn moeder en grootvader, die allebei programmeur waren. Mijn grootvader deed overal ter wereld fabrieksprojecten voor verschillende machinebouw- en chemische productiebedrijven. Mijn moeder hield zich uitsluitend bezig met wiskunde en natuurkunde en werkte bij het Hydrometeorologisch Instituut.
Toen de eerste computers en computerspellen verschenen, speelden al mijn vrienden en wilde ik natuurlijk ook meedoen. Maar mijn ouders wilden geen spelcomputer of spellen voor me kopen. Mijn grootvader en mijn moeder leerden me de basis van programmeren. Daarna begon ik mijn eigen spellen te programmeren.
Fysiotherapie had Lukáš altijd al geïnteresseerd, en daarom besloot hij het te gaan studeren.
Hoe ben je van programmeren naar fysiotherapie gegaan?
Ik doe al lang aan yoga en ik ben altijd geïnteresseerd geweest in fysiotherapie. Toen ik, geïnspireerd door mijn yogaleraar Paramhans Swami Maheshwarananda, besloot om na vijf jaar hard werken mijn computerbaan op te geven, ging ik fysiotherapie doen. Ik was 25 jaar, slaagde voor de toelatingsexamens en ging het studeren aan de Karelsuniversiteit. Het begin was gekkenwerk, maar ik vond mijn plek in het vak.
En op de universiteit maakte je voor het eerst kennis met barefootschoenen?
Dat klopt. Onze uitstekende fysiotherapeut Clara Lewitová gaf ons les. Ze vertelde over schoenen die zo gemaakt moesten worden dat de voet vrij en natuurlijk kon bewegen. Ze liet ons zelfs de eerste prototypes zien, die ze door schoenmakers had laten naaien. In 1998 had ze haar baanbrekende artikel Over schoenen al gepubliceerd in het tijdschrift Revalidatie en Fysische Geneeskunde, waarin voor het eerst de kenmerken van barefootschoenen werden gedefinieerd. Dat was lang voordat barefootschoenen op de markt verschenen.
‘Clara Lewitová beschreef de principes van barefootschoenen al in 1998.’
Clara Lewitová is een vooraanstaande Tsjechische fysiotherapeut en pleitbezorger van blootsvoets lopen. Afbeeldingsbron: www.bosybod.cz
Dus dankzij haar ben je barefootschoenen gaan maken?
Ze was een inspiratie, maar zo snel ging het niet: ik begon niet meteen na mijn afstuderen schoenen te maken. Eerst ging ik als fysiotherapeut werken. Ik vond werk in de gerenommeerde privékliniek Logo in Brno, onder leiding van Kateřina Moráňová. Daar begon ik het gebrek aan gezond schoeisel te zien.
‘Er was niets op de markt dat ik patiënten zou aanraden.’
Stel je voor: je werkt een uur met een patiënt, je besteedt tijd aan hem, je weet iets te verbeteren en aan het einde van de behandeling trekt hij weer schoenen aan die hem meteen uit balans brengen. Nu zou ik zeggen: ‘Je draagt de verkeerde schoenen, die veroorzaken je problemen.’ Maar destijds was er niets op de markt dat ik patiënten zou aanraden.”
Was het voor jou meteen duidelijk dat je je eigen schoenen zou gaan maken?
Nee, ik zocht naar verschillende mogelijkheden. Destijds verschenen de eerste vijfteen-schoenen in Tsjechië en ik dacht er een tijdje over om ze te distribueren. Maar ik kon niet controleren onder welke omstandigheden ze werden gemaakt, en dat vond ik heel belangrijk. Daarom zocht ik naar andere mogelijkheden.
Ethische productie is voor Lukáš altijd fundamenteel geweest.
Ik ging langs bij Tsjechische schoenenbedrijven, maar ze vonden onze eisen absurd. Stel je een magere jonge computernerd voor die een lawaaierige fabriek binnenloopt en er ervaren maar pessimistische oude rotten ontmoet. Hun pessimisme en scepsis waren begrijpelijk, want wat er sinds Baťa tot nu met de schoenenindustrie is gebeurd, is waanzinnig.
‘Tsjechische schoenenbedrijven vonden mijn eisen absurd.’
Het grappigste is dat zelfs ČOKA (red.: de Tsjechische vereniging voor schoenen en leder), die achter alle traditionele schoenenbedrijven staat, tegen ons was. Maar nu maken de meeste van die bedrijven ook barefootmodellen en zegt ČOKA er natuurlijk niets over.
Dus uiteindelijk besloot je zelf te gaan produceren?
Ja en nee. Ik heb het eerste prototype letterlijk thuis op mijn knie in elkaar gelijmd. Ik vormde een voet van stukken papier en plakte dun papier over dat geraamte. Daar knipte ik stukken uit die ik als patroon voor de stof gebruikte. Ik lijmde er met secondelijm een zool onder en mijn eerste handgemaakte barefootschoenen waren geboren. Ze liepen geweldig en bewezen me dat het zin had. Maar de schoenen zagen er vreselijk uit. Het was duidelijk dat ze gemaakt moesten worden door iemand die er verstand van had.
‘Ik lijmde het eerste prototype zelf in elkaar. Ze liepen geweldig, maar zagen er vreselijk uit.’
Het moeilijkste was mensen vinden die verstand hadden van schoenenproductie, maar de kennis en schoenmakerstraditie waren hier in de regio Zlín bewaard gebleven. Ik heb veel geluk dat ik geweldige en bekwame mensen heb gevonden. Vandaag maken we schoenen voor de hele wereld, precies zoals ik ze voor me zag. Met de hand, mooi en van uitstekende vegan materialen.
Vandaag maken we bij Ahinsa shoes zowel barefootschoenen als schoenen met een speciale comfortinlegzool.
Waarom heeft Lukáš altijd uitsluitend ethisch en met vegan materialen willen produceren? En waarom zijn barefootschoenen zo belangrijk voor je lichaam? Dat ontdek je in het vervolg van het interview met Lukáš Klimpera.
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en mis het artikel niet.
